Parang kailan lang pala, Edoy, nang huli tayong nagkita.

Maulan na naman noong hapon na iyon, gaya ng mga nakaraang araw. Palala nang palala ang sunud-sunod na mga bagyo sa bansa. Malamig at may dalang malungkot na damdamin ang paligid, kasabay ng malakas ring hangin na lalo pang nagpapawi ng natitira pang saya sa malungkot nang panahon.

Kasama kitang naghihintay sa may hindi kalayuaang kainan. Pareho lamang tayong hindi umiimik. Sa gitna ng pananabik, nangingibabaw ang magkakaibang damdamin—saya sa muling pagkikita, inis sa mga napag-usapan, pagkabagot sa tahimik na pag-upo natin sa isang upuang pandalawahan sa dulong bahagi ng kainan, kaba sa mga maaaring mangyar, at lungkot sa napipintong paglisan matapos ang saglit na pagkikita. Sinubukan kong pawiin ang katahimikan sa mga sandaling iyon, pero naisip ko, wala na nga talaga siguro. Dito na nga siguro magtatapos ito.

Ang malalakas na ulan, sabi nila, nakakapagdala raw ng malungkot na presensya sa atin. Sa tuwing uulan, mas gusto natin na manatili sa isang sulok kung saan tayo pwedeng magpakatotoo, ilabas ang lahat ng pighati, at iwanan pansamantala ang mundo upang sariwain ang bawat masakit na alaala. Sa tuwing uulan, kasama sa malalaking patak at malakas na buhos nito ang mga alaalang mas pinili nating huwag nang alalahanin pang muli.

Pero hindi ba’t masarap rin alalahanin tuwing uulan ang mga masasayang karanasan. Ako, sa tuwing umuulan, naalala ko ang una nating pagkikita. Naalala ko ang pagtatampisaw natin sa ulan, ang mga biruan, ang mga pinupuntahan natin nang magkasama, at ang mga bagay na nagpapaalaala sa akin ng ating mga pinagsamahan. Lahat iyon, sa tuwing umuulan, bumubuhos lahat kasama ng tubig mula sa kalangitan.

At totoo, masakit pala ang kaligayahan, Edoy.

Gusto kong bumalik sa mga araw na iyon. Gusto kong paulit-ulit na maging masaya kasama ka. Gusto kong hindi na umalis sa mga araw na ikaw ang kahulugan ng aking kaligayahan. Gusto kong paulit-ulit na magtampisaw sa ulan. Bumagyo man o magkasakit tayo, ayos lang. Ang mahalaga, muli kitang nakasama sa mga sandaling kinakalimutan natin ang problema.

Pero sa ngayon, iba na siguro ang kahulugan ng kaligayahan.

Sa tuwing naalala ko iyon, ang totoo, kasama ng mga ngiti ko ay ang sakit ng iyong pagkawala. Higit pa rito, ang damdamin mo ang lumayo sa akin. Habang kasama kita, ang damdamin mo ay naglalakbay palayo sa akin. Higit na masakit ang patuloy na makipag-ulayaw sa isang taong hindi mo na kilala.

Aalis muna ako. Lalayo sa pighati ng ating kaligayahan. Iiwanan kitang sumasabay sa agos ng bahang patuloy na maglalayo sa atin. Huwag kang lumaban sa agos upang patuloy lamang na matangay nito. Sumunod ka lamang sa dapat mong puntahan. Asahan mo, balang araw, makakalimutan mo rin ako.

Ako naman ay patuloy pa ring lalayo. Sa aking palagay, dito tayo magiging totoong masaya. Kapalit ng bawat sakit ay ang pag-asa sa totoong kaligayahan.

Kung hindi ako sasaya ngayon sa aking paglayo, o kung hindi man ako sasaya kailanman, siguro, babaguhin ko na lang ang kahulugan ng kaligayahan, para kahit papaano, sumaya naman ako.

Kahit papaano, sasaya rin siguro ako nang malayo sa’yo.

~Iking

[kasunod ng 01]

Naghihintay pa rin pala ako, Iking.

Umuulan na naman. Baha na nga sa harap ng tinutuluyan kong apartment. Nakatingin lang ako sa rumaragasang alon ng tubig baha kasabay ng malalakas na hangin at mabibigat ng patak ng ulan. Nakatingin lang ako sa mga batang naglalaro at sa mga matatandang nagsasagwan ng plywood para gawing bangkang pantawid sa mga pasaherong hindi papayag na lulusong sila sa baha. Nakatanaw na lang ako sa malayo, nakatingin ngunit ang totoo ay hindi naman nakakakita.

Bakit nga ba palagi na lamang nagpapaalala ng masasakit na karanasan ang malalakas na ulan? Palasak na ang pagbuhos ng kahapon sa bawat pagbuhos ng ulan, gayon rin ang pagtangis ng luha kasabay ng bawat patak ng ulan sa salamin ng iyong bintana. Naging disguise na rin ng umaagos ng emosyon ang ulan, kung paanong maitatago nito ang luha kaya mas pinipili na lamang na magpakabasa sa ulan. Totoo ngang naging himpilan na ng sakit ang malakas na ulan na tila nagdadala sa atin ng magkahalong lamig at pighati na patuloy na nagpapaalala ng mga bagay na pinipilit na nating kalimutan upang magdala ng panibago at sariwang sakit sa ating sistema.

Pero hindi na ako magtatago sa ulan, Iking. Hindi ko gagamitin ang mga patak nito para patuloy na iiyak ang pagkawala mo sa akin. Masaya ka na ngayon, kaya hindi ako dapat magpakalungkot para sa kasiyahan mo.

Hindi ko rin gagayahin ang iba na pinipili na lamang magpakasaya sa ulan para itago ang nararamdaman. Hindi ko na kailangan pang i-enjoy na lamang ang ulan para sabihing masaya ako para sa iyo. Siguro, magpapakatotoo na lamang ako.

Magtatampisaw ako sa tubig baha, Iking.

Kahit anong pilit ko kasing maging masaya para sa iyo, hindi ko magagawang lokohin ang aking sarili na ang hangad ko ay ang kaligayahan mo. Ang totoo, ang gusto ko ay ang kaligayahan nating dalawa nang magkasama. Ang gusto ko ay ako ang maging kaligayahan mo. 

Mabuti kung masaya ka na ngayon, Iking. Pero hindi ibig sabihin ay kailangan kong maging masaya para sa iyo. Patuloy akong luluha at hindi ko ito ikukubli sa kahit gaano pang kalakas na ulan. Masakit para sa akin ang makita kang masaya sa iba dahil hindi ko nagawa ang lahat para sumaya ka kasama ko. Hindi ko nagawang maging masaya tayong dalawa.

Susugod ako sa rumaragasang baha, Iking. Patungo sayo. Hindi kasabay ng agos kundi kalaban nito. Ilalabas ko ang lahat ng sakit. Hahayaan kong anurin ng malakas na agos ang aking pagdadalamhati, nang sa gayon ay maging mas matapang ako sa pagsugod patungo sa kinaroroonan mo.

At sana, sa huli, makasama na kitang magtampisaw sa tubig baha, kagaya ng mga batang natatanaw ko sa aking bintana. Hindi nila alam na samu’t-saring polusyon at sakit ang nasa tubig, pero patuloy silang nagbabasaan, nagpapakasaya sa maikling panahon na may baha at pwede nila itong gawing palaruan. Sana, kapag narating ko ang kinaroroonan mo ay pwede nating kalimutan saglit ang lahat para maging masaya sa ating muling pagkikita.

Mawala man ang baha sikat ng araw ay babalik rin ito sa susunod na sigwa. Hindi naman kasi naglilinis ang tao at wala namang ginagawa ang gobyerno para masolusyunan ito. Kaya sa susunod na pagbaha ay maglalakbay muli ako, lalaban sa agos, at aasang balang araw ay makakapagtampisaw kasama mo.

~Edoy